Pages

18.7.11

Ben bazen...

Şansımı zorluyorum. Çok istediğim ama olmayacak birşeyi oldurmak için "Ya bu benim için bir fırsatsa? Ya bunu lehime çevirebilirsem? Ya burda benim ille de birşey yapmam gerekirse?" diye yırtınıyorum. Sonra karşımdaki mi bıkıyor yoksa ortada kimsenin bıktğı yok da benim hüsnü kuruntum mu bilmiyorum. Ama bazen her insana bir umut gerekli değil mi yaşamak için?

Bir de bu aralar sebepsiz çok gerginim. Belki kardeşimin bana sıçrayan "before marriage" sendromu. Yakınlarıma illallah getirttim. Sürekli ilgi istiyorum. Beni 2-3 aramasınlar ben de "beni istemiyorlar herhalde" diye kurup aramıyorum onları. Sonra buluşunca vay babaananan kemüğüne... Bir trip atıyorum çocuk gibi bir laflar sokuyorum ergen gibi. O anda farkında olmuyorum ama bak şimdi düşünebiliyorum. Ben de istiyorum herkes gibi uysal uyumlu olabilmek. Yoksa ben kendimi kendim gibi kabul edemiyormuyum? Yeniden psikiyatristime görünsem iyi olacak gibi.

Bugün Sulukule Gönüllüleri Derneği ile Sulukuleli çocuklarla çalışmaya başlıyorum 2 hafta için. Zor ama güzel bir deneyim olacak sanki.

1 yorum:

Deniz dedi ki...

Merhaba, bloğunuzu çok beğendim, geniş içerikli bir blog. ben de sizi kendi bloğuma beklerim!:)
www.LensMarket.Com